ಜರ್ಮನಿಯ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ನೆನೆಪುಗಳು!

 ಮೊನ್ನೆ ಹೀಗೆ ಯಾವುದರ  ಬಗ್ಗೆಯೋ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಧ್ಯೆ ಅದೇಕೋ ಜರ್ಮನಿಯ ವಿಷಯ ಹಾದು ಹೋಯಿತು. ಸುಮಾರು ಮೂರೋ ನಾಲ್ಕೊ  ವರ್ಷದವಳಿರುವಾಗ ಅಪ್ಪ Griefwald ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ   ಮೂರು ತಿಂಗಳು ನಾವೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ನಾನಾಗ ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದುದ್ದರಿಂದ ಅಷ್ಟೇನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ನನ್ನ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಸುಮಾರು ಮೇ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯ ವಾರವೇನೋ, ನಾವು ಹೊರಟಿದ್ದು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಸುಡು ಬಿಸಿಲಿನ ಓಮಾನ್ ದೇಶಕ್ಕೆ, ನಂತರ Frankfurt ಗೆ ಹೋಗುವುದಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ವೀಸಾಕ್ಕಾಗಿ ಚೆನ್ನೈ ವರೆಗೆ ಅಲೆದು ಅಂತೂ ಎರಡನೇ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ವೀಸ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತಂತೆ.ನನಗೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.



 

   ಓಮಾನ್ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಟೇಕ್ ಆಫ್ ಆಗಲಿದ್ದ ಕೆಂಪು  ವಿಮಾನದಲ್ಲೇ  ಹೋಗಬೇಕು ಎಂಬ ಡಿಮಾಂಡ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ(ನನಗೆ ಕೆಂಪು ಎಂದರೆ ಭಾರಿ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿತ್ತು ಆಗ). ನಮ್ಮ ದುರಾದೃಷ್ಟ, ನಾವು ಪ್ರಯಾಣಿಸುವ ವಿಮಾನ ಹಸಿರು ತಿಳಿ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಹೇಗೊ ನಂಬಿಸಿ ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರೂ ಮತ್ತೆ ಇಳಿದಾಗ ಅದರ ಬಣ್ಣ ಕಂಡುಹೊಯಿತು. ಇನ್ನೇನು ಮಾಡುವುದು? ಅಮ್ಮ "ವಿಮಾನಕ್ಕೆ ಆ ಬಣ್ಣ ಇಷ್ಟ ಆಜಿಲ್ಲ್ಯೆ,ಅದ್ಕೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲೆ ಹಾರ್ತಾ ಇರಕಾರೆ ಬೇರೆ ಬಣ್ಣ ಪೇಂಟ್ ಮಾಡಿಗಿದ" ಎಂದು ನಂಬಿಸಿದ್ದಳು!

ಅಂತೂ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಯಿತು ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಸ್ಯೆ ಬಂತು. ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಮ ಬೀಳುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿ ೨೪/೭ ಹಿಮ ಬೀಳುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಹಿಮವೆಲ್ಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಆಗ ಹಿಮ ಬೀಳುವ ಜಾಗ ಎಂದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹಿಮ ಬೀಳುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದೆ. ನಾವು ಹೋಗಿದ್ದು ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ , ಆಗ ಎಲ್ಲಿ ಹಿಮ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ?



           ಕೊನೆಗೆ ನನಗೆ ಹಿಮ ತೋರಿಸಬೇಕೆಂದು ಪಕ್ಕದ ಆಸ್ಟ್ರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋಗುವ ಆಲ್ಪ್ಸ್ ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿಗೆ ಹೊರಟೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗ ನಾನು ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದ ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತವಾ ಇದು? ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಕೇಬಲ್ ಕಾರ್ ನ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದ್ದು ಸಾರಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದ್ದಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಚೂರು ಚೂರು ನೆನಪಿದೆಯಷ್ಟೆ.                           

     ಗ್ರೈಫ಼್ಸ್ ವಾಲ್ಡಿನಲ್ಲಿನ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದ  ವಿಯೆಟ್ನಾಮಿ   ಕುಟುಂಬದ ನನ್ನದೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿ ಗಾಬಿಯ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು. ಅವಳ ನಿಜವಾದ ಹೆಸರು ಗಾಬಿ ಎಂದೇ ಆದರೂ ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ನಲ್ಲಿ ಸ್ಪೆಲ್ಲಿಂಗ್ ನೊಡಿದರೆ ಮತ್ತೇನೊ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೂ ಅವಳ ಸರಿಯಾದ ಹೆಸರು ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳೊ ಗ್ರೈಫ಼್ಸ್ ವಾಲ್ಡಿನಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದವಳು , ಆದರೆ ವಿಯೆಟ್ನಾಮೀಸ್ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಭಾಷೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಹೇಗೊ ನಾನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೂ ಅವಳು ವಿಯೆಟ್ನಾಮೀಸ್ ನಲ್ಲಿಯೂ ಸಂವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಗಾಬಿ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ  ಕಿಂಡರ್ ಗಾರ್ಡನ್ ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು.ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಯವರೆಗೂ ಬೆಳಕೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದುದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅಮ್ಮನೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿಯ ಪಾರ್ಕ್ ಗೆ ರಾತ್ರಿಯ ವೇಳೆಯೂ ಹೋಗಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆ.



ನನಗೆ ನೆನಪಿರುವ ಹಾಗೆ ಅಪ್ಪ  ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿ ಗೆ ಹೋಗುವಾಗ " ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅಪ್ಪ ಏಕೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೊಗುತ್ತಾನೆ?"ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. "ಅಪ್ಪ ನೀನು ಯುನಿಫ಼ಾರಮ್ ಎಂತಕ್ಕೆ ಹಾಕ್ಯಂಡು ಹೋಗ್ತಿಲ್ಯಾ ?" ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. 

              ಸುಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಚಾಕ್ಲೇಟ್ ಬೇಕು ಎಂದೆನಿಸಿದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಸಾಕು, ಎಲ್ಲರೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ದ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿ ಅಮ್ಮ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೇ ಸುಮ್ಮನೇ  ಬೇಕಾಗಿದ್ದನ್ನು ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗಾಗ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಕನ್ನಡದ ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪರಿಚಯವಾದ ಅಪ್ಪನ  ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಗಳಾದ  ಟಾಂಗ್ ಬೋ ಅಕ್ಕ, ಹರಾನ್, ತೈದಾ, ಲಿಯಾಂಡ್ರೋ ಮುಂತಾದವರ ಪರಿಚವೂ ಆಯಿತು. ಅವರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರವಾದದ್ದು ಬೋ ಅಕ್ಕ. ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾವಿಬ್ಬರು ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದೆವು ಎಂದರೆ ಅವಳು ನಾವು ಮತ್ತೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವಾಗ ಬಹಳ ಅತ್ತಿದ್ದಳು. 

       ಇವೆಲ್ಲರ ನಡುವೆ ಬಿಡುವಿದ್ದಾಗ ಹೋಗಿದ್ದ ರೂಗೆನ್ ಐಲ್ಯಾಂಡ್, Stralsund ನ ನ್ಯಾಚುರಲ್ ಮ್ಯುಸಿಯಮ್, ಚಿಟ್ಟೆ ಪಾರ್ಕ್, ಅಮ್ಮನ ಗೆಳತಿ ಸಂಧ್ಯಾ ಅತ್ತೆ ವಾಸವಿದ್ದ ಬರ್ಲಿನ್ ನಲ್ಲಿನ Cruise Ship ನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಹಡಗನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು. 

    ಕೊನೆಗೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಿಳಿದಾಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಕೇಳಿದ್ದು ಇಡ್ಲಿ ವಡೆ. ಅಮ್ಮನಂತೂ "ಇನ್ನು ನೀನು ಎಷ್ಟು ಬೇಕಾದರೂ ಕೂಗು, ಜರ್ಮನಿಯ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದೆಲ್ಲ ಸಿಗ್ತಿಲೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು.

ಕೊನೆಗೆ ಸ್ಲೀಪಿಂಗ್ ಕೋಚ್ ಬಸ್ ಬೇಡ , ಸಾದ ಕೆಂಪು ಬಸ್ಸೇ ಬೇಕು ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿಯುವುದರೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಜರ್ಮನಿ ಪ್ರವಾಸ ಮುಗಿದಿತ್ತು.